Pierwszy flow

Flow prawie zawsze zakłada się z gotowego szablonu - wybierasz Rodzaj, a cała logika przetwarzania (co z czego wyciągnąć, gdzie wysłać) jest już w systemie. Pisanie flow od zera w formie surowego programu JSON to ścieżka dla wyjątków - i tam lepiej sprawdza się przycisk AI niż ręczne wpisywanie.

Zakładanie z gotowego rodzaju

Kliknij Flow i wypełnij:

• Nazwa - jak flow nazywa się na liście
• Rodzaj - lista gotowych szablonów, na przykład mbank_to_fakturownia (wyciąg z mBanku na płatności w Fakturowni) albo allegro_transactions_to_fakturownia (transakcje z Allegro jako faktury). Nazwa rodzaju mówi wprost, co z czego robi
• Kod - krótki identyfikator, po którym flow wskazuje się z zewnątrz (z crona, z aplikacji Noe, z webhooka konta). Ustal go od razu - zmiana później zrywa powiązania, które się już na niego powołują

Po opcjach dodatkowych:

• Warunek - wyrażenie decydujące, czy flow ma się w ogóle uruchomić dla danych wejściowych; puste pole znaczy „zawsze”. Używane rzadko, głównie gdy jeden konektor obsługuje kilka różnych flow i trzeba je rozdzielić po treści danych
• Aktywny - wyłączony flow zostaje w systemie, ale nic go nie uruchomi
• Opis - notatka dla następnej osoby
• Pola - konfiguracja w JSON, której wymaga wybrany rodzaj (na przykład numer konta, kod klienta w Fakturowni). Sekcja env wewnątrz tego pola jest widoczna w samym programie flow jako {env.klucz} - to miejsce na wartości, które program ma znać, ale które mogą się różnić bez zmiany logiki

Które konektory dany rodzaj faktycznie wykorzystuje, zobaczysz dopiero po zapisaniu - patrz Uruchamianie i powiązania.

Własny flow (zaawansowane)

Rodzaj custom_flow pozwala opisać przetwarzanie samodzielnie, jako listę kroków w JSON - podobnie jak własny konektor opisuje wywołania. To wymaga znajomości składni programu i nie jest opisane w tym przewodniku dla użytkownika. W praktyce szybciej i pewniej wychodzi zlecenie tego przyciskiem AI przy liście flow - opisujesz słownie, co ma się dziać, a agent układa i zapisuje program za ciebie.